ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ပတ်ဝန်းကျင်
ဖြတ်သန်းဖူးတဲ့
ဘဝတွေ မတူတော့
အရာဝတ္ထုတစ်ခုပေါ် ကြည့်တဲ့
အကြည့်တွေလည်း
ခြားနားခဲ့တယ်။
စိတ်ပညာရှင်တစ်ဦးက
(၇)နှစ်အရွယ် ကလေးနှစ်ယောက်ကိုရှာပြီး
ဆန်းစစ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့တယ်။
#tom က အိမ်မှာ မွေးချင်း(၆)ယောက်ရှိတဲ့၊
ဆင်းရဲသားမိသားစုကလာတဲ့
ကလေးဖြစ်တယ်။
#andy က ချမ်းသာတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ဦးရဲ့
တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်တယ်။
ပညာရှင်က ကလေးနှစ်ယောက်ကိုခေါ်ပြီး
ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပြခဲ့တယ်။
ပန်းချီကားက ယုန်ကလေးတစ်ကောင်က
ထမင်းစားပွဲမှာထိုင်ပြီး ငိုနေတဲ့ပုံဖြစ်တယ်။
စားပွဲဘေးမှာ
မျက်နှာထားတင်းတဲ့ယုန်မေမေရပ်နေတယ်။
စိတ်ပညာရှင်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို
ပန်းချီကားရဲ့အဓိပ္ပာယ်မေးခဲ့တယ်။
ပန်းချီကားကိုကြည့်ပြီး
Tom က "ယုန်ကလေးငိုနေတာက
ဗိုက်မဝသေးလို့ဖြစ်တယ်။
အစာထပ်စားချင်ပေမယ့်
အိမ်မှာစားစရာ မကျန်တော့ဘူး။
ဒါကြောင့် ယုန်မေမေ
စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့တယ်" လို့
ချက်ချင်းပြန်ဖြေတယ်။
"ဒီလိုမဟုတ်ဘူး" Andy က ကြားဝင်ပြီး
"ယုန်ကလေးငိုနေတာ
အစာကိုထပ်မစားချင်တော့လို့ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူ့မေမေက
အတင်းစားခိုင်းနေလို့
ငိုနေတာဖြစ်တယ်" လို့ပြောတယ်။
ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်၊
ဖြတ်သန်းဖူးတဲ့ဘဝတွေ
မတူတော့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုပေါ်
ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေလည်း ခြားနားခဲ့တယ်။
မတူညီတဲ့ ရှုထောင့်ကနေ
ကြည့်တတ်ရင်မတူတဲ့
အတွေ့အကြုံတွေကို ရနိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ဘက်ပေါင်းစုံကနေပြီး မတူတဲ့လူ၊
မတူတဲ့အရာဝတ္ထု၊ အဖြစ်အပျက်တွေကို
လက်ခံနိုင်အောင်ကြိုးစားပြီး
တစ်ဦးကိုတစ်ဦး
လေးစားကြည်ညို၊
ခွင့်လွှတ်နားလည်၊
ကိုယ်ချင်းစာမှုတွေ
ပေးသင့်ပါတယ်။
#creditowner
